Het is een boeiend fenomeen te zien hoe mensen zich verzetten tegen een inzicht dat hen anderzijds, wanneer het er is, zoveel lucht geeft. Vaak weet je rationeel wat je te doen staat, maar lukt het je niet de stap te zetten. Conclusie lijkt, dat we niet in eerste instantie op zoek zijn naar wat het beste voelt, maar naar wat het meest vertrouwd is. Datgene wat je kent. Wat je kent kan 'niet voelen' zijn, of wantrouwen, of onrust, of een gevoel van tekort, of verdriet. Of (want ik moet niet alleen de zwaarte opzoeken) het kan het gevoel van geen-vuiltje-aan-de-lucht zijn.
Ik zie mensen zich wanhopig vasthouden aan datgene wat ze willen loslaten. IJskoud zegt iemand op afstandelijke manier dat hij meer contact wil. Je voelt zijn angst zelfs maar echt te kijken naar de mogelijkheid ook werkelijk dat contact te maken. hier en nu.
Hoe laat je iets los? Door eerst te zien dat je iets vasthoudt. Dat is bewustwording. En dan, door te erkennen dat je wat je vasthoudt misschien niet meer nodig hebt. Dat betekent soms het toelaten van rouw. Want hoe verwerk je dat je zo lang vastgehouden hebt aan iets wat je niet (meer) helpt? Er is een alternatief, want niet zien dat je een vergissing gemaakt hebt kan op raadselachtige wijze de indruk geven dat die vergissing niet gemaakt is. Dat is ontkenning.
Uiteindelijk is er alleen wat er is, en doet het er niet toe of je dat wat er is toelaat of ontkent. Dat geldt zowel voor wat er in jezelf is als wat er om je heen is. Het blijft bestaan - of je het nu ontkent of toelaat. Maar alleen toelaten wat er is geeft de mogelijkheid ermee om te gaan.
