De huidige maatschappij verleidt mensen hun geluk buiten henzelf te zoeken. Dat heeft vooral economische motieven. We zijn allemaal consumenten geworden en dat wordt aangemoedigd, want afhankelijk van ‘voeding’ consumeren we meer. Zo ook in loopbanen: je wordt aangemoedigd je onvrede met je loopbaan te ‘verhelpen’ door te zoeken naar een baan met nóg meer inspiratie. Alles om de verveling of andere confrontaties uit de weg te gaan.
Sommige mensen die een loopbaancoach raadplegen komen erachter dat die confrontatie niet meer te stoppen is, en ervaren de grenzen van het werk om de leegte te vullen of de pijn te vermijden. Een logische gedachte is om met een coach te zoeken naar de speld in de hooiberg: die ene plek in de arbeidsmarkt waar je de verveling niet voelt, die naadloos past, waar je nog écht wordt uitgedaagd. Maar een enkele loopbaanklant is er zich van bewust dat hij zo het werkelijke probleem vermijdt.
Inspiratie lijkt soms hét toverwoord, maar de wijdverspreide behoefte eraan geeft blijk van oppervlakkigheid. Te veel verwachten van inspiratie van buitenaf werkt verslavend: je hebt steeds meer nodig om de leegte te vullen of de zich opdringende confrontatie te vermijden. Door je gerichtheid op ‘daar buiten’, verlies je het contact met jezelf steeds meer (en omgekeerd: door je gebrek aan contact met jezelf, wordt je steeds afhankelijker van voeding van buitenaf).
Leegte ontstaat niet in eerste instantie door het werk zelf, maar door gebrek aan werkelijke verbinding daarmee. Anders gezegd: gebrek aan liefde voor wat er is. Liefde voor wat er is vereist contact met jezelf en de dingen om je heen. Het vraagt commitment, het omarmen van wat er is, ook als het pijn doet. Het verduren van pijn en ongemak. Daartegenover staat dat een liefdevolle verbinding nooit saai wordt. Een verbinding waarin alle voeding van buiten moet komen wordt op den duur altijd saai.
Wat maakt dat je duurzaam vervuld raakt van je werk? Natuurlijk gaat dat over het vinden van een werkelijk passende omgeving. Aansluiting vinden. Jezelf erin kwijt kunnen. Maar die match kan alleen gevonden worden via een diepgaand contact met jezelf, van waaruit je een échte verbinding kunt maken met de wereld, waarin dan plotseling veel meer schoonheid en inspiratie is te vinden dan eerder leek. De inspiratie was er altijd al, maar nu kun je er een innerlijke verbinding mee maken.
Werken aan je loopbaan gaat dan over contact maken. Met jezelf, de manieren waarop je je afsluit of opsluit, de redenen die je daarvoor hebt, maar ook met je behoefte aan werkelijke betekenis en verbinding. Het is van belang de luiken te openen, je angst te overwinnen, je pijn te voelen, maar ook de liefde die je in je hebt. Dan wordt zichtbaar en voelbaar wat er altijd al was en waar je naar verlangde maar niet kon bereiken: werkelijke verbinding met wat je doet. Daardoor gevoed worden. Daarin jezelf kwijt kunnen. Het was er al, maar waar was jij?
