Werk is een middel om persoonlijk te groeien. Je kunt het zien als een ongekend goed uitgeruste speeltuin, waarin je allerlei uitdagende klimrekken tegenkomt om je aan te meten. De essentie is misschien niet wat je bereikt, maar hoe je doet wat je doet, of je erin leert of niet. Het is een spel waarin je jezelf tegenkomt, ontwikkelt, spiegelt, uitdaagt. Je komt er andere mensen tegen met wie je samen dingen kunt doen. Maar het blijft een spel. Met dat in je bewustzijn kun je op een andere, meer ontspannen manier genieten van de gestelde doelen en resultaten. Dan is werk (naast een serieuze bezigheid die van groot belang is, iets wat ons ego ons zo graag wijs maakt) een instrument voor persoonlijke ontwikkeling. Dan heeft je werk jou niet, maar heb jij je werk. Een relativering die velen van ons veel stress zou besparen - en daarmee veel ziekte zou voorkomen - als we het werkelijk zo zouden kunnen zien. "It's just a ride", zei de in 1994 overleden stand-up comedian Bill Hicks in zijn theaterprogramma Revelations:
"Is there a point to all this? Let's find a point... The world is like a ride in an amusementpark and when you choose to go on it, you think it's real, 'cause that's how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round, it has thrills and chills and it's very brightly coloured and it's very loud, and it's fun... for a while. Some people have been on the ride for a long time and they begin to question: is this real, or is this just a ride? And other people have remembered and they come back to us, and they say hey, don't worry, don't be afraid, ever, because... this is just a ride".
Het is een uitdaging om niet verstrikt te raken in alles wat we doen. Het zo serieus te gaan nemen dat het belangrijker lijkt dan ons geluk. Het is een uitdaging om onze relativeringszin te behouden. Het is gemakkelijk te gaan geloven dat de rit in de rollercoaster 'echt' is, of anders gezegd: het is gemakkelijk het relatieve belang ervan uit het oog te verliezen. Dan raken we verbeten, angstig, serieus. We worden persoonlijk, lichtgeraakt, vechtlustig, en kwetsbaar. We voelen ons bedreigd in ons bestaan als het niet gaat zoals we hadden gewild.
Maar het kan ook anders, door af en toe goed te kijken naar het werkelijke belang van al je inspanningen. Door je misbaar te weten. Door relativerend te glimlachen naar jezelf en naar je pogingen om je te bewijzen, het goede te doen, te winnen, succesvol te zijn, een prestatie neer te zetten. En door te beseffen dat werkelijk overleven nog slechts heel zelden nodig is, ook al zou je anders vermoeden als je de stress in veel ogen ziet. It's just a ride.
En voor wie zich niet los kan of wil maken van het belang van werk, de bijdragen aan de maatschappij, de winst, het succes of andere hoogstaande doelen: wie minder verbeten is in werk en het streven naar al die zaken, is daarin vaak ook succesvol op een duurzame manier. Zonder vernietiging van jezelf of je omgeving, maar in respectvolle samenhang daarmee.
