In de overweldigende intensiteit waarmee de dingen op ons afkomen, is het soms moeilijk perspectief te houden. Het leven heeft zo haar ups en downs, en soms zijn dingen gewoonweg te groot om ze te begrijpen of omvatten. Is er überhaupt wel perspectief op de manier die ik - en met mij de meeste anderen - kies? Ik ben soms blij over de manier waarop dingen uitpakken, en soms niet. En helaas, veel aspecten van het leven vertonen eerder een dalende lijn dan een stijgende. Zo word je ouder, haren grijzer en minder, veel van je jeugdige illusies houden geen stand. Ziekte en dood, eens ver achter de horizon, vestigen zich in de buurt. Je kunt als troost zeggen dat je door al die ervaringen wijzer wordt. Soms biedt ervaring zeker nieuwe perspectieven. En soms juist niet.
Voor veel mensen lijkt er meer perspectief te zitten in het vormen van fantasieën dan in de wereld te nemen zoals die is. Dan maken we verhalen maken over onszelf, over onze ontwikkeling, de betekenis van alles. Ons levenspad en spirituele pad worden zo rijk versierd met diepe betekenissen. Hoe verleidelijk dit alles serieus te nemen! Hoe troostrijk om zoveel betekenis te ervaren. Maar het zijn verhalen, constructies, soms zelfs sprookjes. En ongewijfeld staat elke vorm van het maken van verhalen op gespannen voet met bewustzijn van hoe het is. Onze verhalen vertroebelen ons contact met de werkelijkheid, net zoals alcohol of drugs dat doen.
Iets in mij weet dat zich in Bewustzijn het universele antwoord bevindt. Bewustzijn, ofwel het ontwikkelen van je sensoren, het wakker zijn, het binnen laten komen van wat er gebeurt. Daaraan werkende groeit mijn bewustzijn van de dingen in mij en om mij heen. Mensen, gebeurtenissen, gedachten, gevoelens. Die dingen stemmen me soms blij en soms somber. Wie dit pad kiest, wordt door de jaren heen steeds gevoeliger. We ervaren de dingen intenser. Als een gevolg vind ik soms het lijden van anderen en mijzelf moeilijk te dragen, en soms wordt ook de schoonheid van alles me te veel. Ik begin te geloven dat bewustzijn op deze manier het lijden alleen maar vergroot. Dus hoe nu verder?
Het antwoord lijkt te liggen in waar ik mijn bewustzijn op richt. Datgene waarop ik mijn bewustzijn richt, of de manier waarop ik kijk, bepaalt mijn staat van zijn. Wanneer ik me identificeer met wat ik zie raak ik afhankelijk en labiel. Het is dus belangrijk mij te disidentificeren van de dingen in mijn bewustzijn, en me te identificeren met het bewustzijn zelf. Ik ben bewustzijn. Dan identificeer ik mij, terwijl ik de dingen in mijn leven aanschouw, met dat ik aanschouw, in plaats van wat ik aanschouw. Met 'the experiencer' in plaats van met 'the experienced'.
Dat is moeilijk. Het vraagt allereerst om bewust te zijn van al je identificaties, en het vraagt om onthechting daarvan. Het vraagt, dat je je geloof in 'geluk komt van buiten' opgeeft. En dan opent het een overweldigende rust, en een grote liefde. Naarmate de dingen van het leven intenser worden, groeit de roep van het lege bewustzijn, omdat je blijven identificeren met al die dingen die zich daarin laten zien hoe dan ook tot lijden leidt.
